Ow nee! Sprongetjes-alarm...

Het woord ‘sprongetjes-alarm’ heeft de afgelopen tijd een hele andere betekenis gekregen…

Weet jij nog dat je voor het eerst hoorde over de gevreesde sprongetjes? Iemand tipte me bij de geboorte van Pip om de oei-ik-groei-app te installeren op mijn telefoon. Baby’s zouden een soort van groeispurtjes maken en op deze app zou dat allemaal uitgelegd worden, superhandig! Eenmaal gedownload, zag ik meteen de donderwolkjes, en donderwolkjes betekenen meestal niet veel goeds. En inderdaad, baby’s kunnen tijdens de sprongetjes huilerig, hangerig en humeurig zijn. Alsof ze ongesteld zijn zeg maar;) maar dan soms nog een graadje erger.

De eerste maanden was er nog niet zoveel aan de hand. Pip is een hele lieve rustige baby. Als er volgens de sprongetjeswekker een sprongetje aankwam, gingen mijn man en ik vol enthousiasme lezen wat ze deze keer weer allemaal zou leren. Ongelooflijk, hoeveel een baby tijdens zo’n sprongetje ineens weer kan en heeft geleerd. We merkten ook echt aan Pip dat ze dan ineens veel meer kon. Fantastisch om te zien. Af en toe was ze een beetje humeurig, maar ach, dat was allemaal wel te handelen.

Totdat een aantal weken het 8-maanden sprongetje begon… Het viel me in de app al op dat dit sprongetje lang duurt. Geloof me, het sprongetje lijkt in het echt nog veeeel langer te duren. Deze keer is het namelijk pure ellende! Jeetje, nooit gedacht dat een sprongetje zo erg kon zijn. Als ik ooit op forums las dat ouders rondjes in de auto met hun baby moesten rijden om ze stil te krijgen, verklaarde ik ze voor gek! En nu ben ik zelf zo’n gek…

Even een korte samenvatting van deze ellende:

Pip is vaak chagrijnig en huilt om het minste of geringste. Dat wil niet zeggen dat ze niet meer vrolijk is hoor, maar jullie krijgen nu alleen de ellende te horen;). Ze eet slecht. Ze vertikt het vaak gewoon om een fles te drinken en wil ineens geen pap meer. Wat nog het ergste van alles is, zijn de avonden en de nachten. ’s Nachts wordt ze vaak krijsend  wakker en is dan compleet in paniek! We gaan er dan naartoe en geven haar een extra fles(ik weet het, ik zal hier vast veel commentaar op krijgen, maar dit voelt gewoon het beste). Daarna slaapt ze meestal wel weer, maar wordt wel vaak wakker.

Maar nog het aller ergst zijn de avonden. Pip wil absoluut haar bedje niet in. Zodra mevrouw haar bedje alleen al ziet, gaat ze een soort stuiptrekkingen vertonen (om zich heen slaan) en zet het op een huilen. Overdag gaat dit meestal nog wel redelijk, maar het zijn vooral de avonden. Het lijkt wel of Pip dan ineens allergisch is voor haar bed.

Ze houdt ons iedere avond uren zoet. Een avondje lekker samen met mijn partner? Nee hoor, dat zit er al een aantal weken niet meer in!

Ondertussen al van alles geprobeerd: bij haar blijven en kriebelen, toch maar even laten huilen en af en toe terug komen, rondjes rijden in de auto, buiten wandelen, binnen wandelen, in de draagzak, etc. De laatste dagen loop ik ’s avonds als een zombie rondjes met de kinderwagen te lopen door mijn eigen huis. De buren zouden me eens moeten zien! Maar dit lijkt het enige wat helpt. Ze valt dan na een tijdje in slaap en dan zetten we haar even op de gang zodat ze nog dieper in slaap komt en dan leggen we haar heel stilletjes in haar bedje.

Hopelijk is dit sprongetje snel voorbij…