Ik hoorde: BOEM! En zag mijn kind op de grond liggen...

De nachtmerrie van iedere ouder, je kind laten vallen. Nou, mij overkwam het dus van de week.

Ik weet nog wel dat mijn kraamverzorgster het in de eerste kraamweek al zei: “Je moet altijd goed opletten als Pip op de commode ligt, want ze zou niet de eerste zijn die ik heb zien vallen”. Pip kon toen natuurlijk nog helemaal niet omrollen, dus natuurlijk was ik wel voorzichtig, maar dacht “naaah dat zal wel loslopen”.

Inmiddels is Pip 8 maanden en kan ze nog geen seconde stil blijven liggen. Luiers vershonen en aankleden zijn voortaan een hele uitdaging. Mevrouw maakt er een sport van om zo vaak mogelijk om te draaien of te trappelen. Ik ben voortaan zelfs begonnen met het  ‘op z’n kop luier verschonen’. We moeten tenslotte toch een beetje meebewegen. Moet eerlijk zeggen dat dat me nog best goed afgaat. Vind het ook wel weer leuk dat we een lekker vrolijk en beweeglijk kind hebben.

Aan de andere kant, vraagt een beweeglijk kind wel een heel oplettend oog. Net als bijvoorbeeld vandaag. De dag is pas net begonnen en Pip heeft al een hondenbrok in haar mond gehad, heeft al aan de stopcontacten zitten frunniken en is al een paar keer gevallen nadat ze zich optrok aan de tafel, de bank en de kinderwagen. Ach ja, het houdt me bezig zullen we maar zeggen;)

Een tijdje terug bekende mijn partner me ’s avonds opeens dat Pip van de bank was gevallen die dag. Ik dacht nog bij mezelf “pfffff, dat is dom, je weet toch dat je goed moet opletten?!”, maar ik slikte mijn reactie in en zei dat het altijd een keer kan gebeuren. Zelf dacht ik dat het mij natuurlijk nooooit zou overkomen.

Totdat ik van de week ’s ochtends Pip aan het aankleden was. Ze had een vieze luier, dus ik wilde haar luier weggooien in de luieremmer die naast de commode staat. Ineens hoorde ik: BOEM!!! Ik keek, en zag mijn kleine meisje op de grond liggen. Ik schrok me kapot! Ik raakte compleet in paniek. Pip begon meteen oorverdovend hard te huilen (lees: krijsen) en ik wist niet wat ik moest doen. Ik ben haar natuurlijk eerst gaan troosten en toen heb ik in paniek mijn man gebeld. Hij kon me gelukkig wat tot bedaren brengen, want ik had het liefst meteen een ambulance gebeld. Wat voelde ik me een slechte moeder! Het huilen stopte gelukkig vrij snel en Pip was er helemaal verduusd van. We besloten om het even af te wachten en al snel was Pip weer gewoon haar vrolijke zelf.

Ik ben voortaan dus wel extra voorzichtig! Dus dit is meteen een waarschuwing voor alle moeders, want het kan in een fractie van een seconde gebeuren en damn, wat voel je je dan toch rot.