De liefde voor mijn kind

Vanaf het moment dat ik zwanger werd, stond mijn leven compleet op zijn kop in alle opzichten. Mijn vriend en ik waren pas een paar maanden samen en we waren ongepland in verwachting. Een grote schok! Toch was het al vrij snel duidelijk dat we er voor zouden gaan. Vanaf dat moment begon het besef: Er groeit een piepklein garnaaltje in mijn buik. Wat een bijzonder gevoel!

Bij de eerste echo werd dit gevoel nog echter en de emoties ook (al gierden de hormonen natuurlijk toen al door mijn lijf). Het hartje klopte en dit was heel duidelijk te zien. Er zit een echt mensje in mijn buik!

Ook vergeet ik nooit meer het moment dat we het eerste schopje voelden. We waren op vakantie in Indonesië en mijn vriend en ik lagen op bed. Ik wist natuurlijk dat het rond die periode zou zijn, dus ik was er extra alert op. Ook had ik de nodige research gedaan over hoe het zou voelen. De meesten omschreven het als ‘plopjes’  en dat was ook precies hoe het voelde. Zo bijzonder.

Toen mijn dochtertje Pip net geboren was, moest ik in eerste instantie wel even wennen hoor. “ Huh, is dit nou echt van mij?”. Een raar gevoel om opeens een klein glibberig mensje vast te houden na de horror die bevalling heet. Raar dat je dit kleine mensje opeens ‘live’ ontmoet in plaats van alleen op echo’s. Maar vanaf het moment dat ze mee naar huis mocht, kon ik mijn ogen niet meer van haar afhouden en voelde ik een intens geluk, verliefdheid en compleetheid. Ik kon/kan uuuuuren naar haar kijken: hoe ze slaapt, hoe ze lacht, hoe ze speelt, hoe ze eet, etc. En vooral ook, hoe ze zich ontwikkelt. Het lijkt wel of ze iedere dag weer nieuwe dingen kan en leert. En dan voel ik me apetrots!

Pip is inmiddels 8 maanden jong. Ik zal niet ontkennen dat het niet zwaar is geweest de eerste maanden (verbouwing, gebroken nachten, hormonen, whaaaa), maar nog steeds voel ik die intense liefde en geluk als ik naar haar kijk. Dit kleine, mooie prachtige meisje is mijn kind en heeft mijn leven een compleet andere betekenis gegeven.